پیرمرد و عصا

                        بسمه تعالی     
                      پیرمرد و عصا
هوایی سرد و خشک
بهاری به رنگ خزان
مات و مبهم ، ناامید
  پیرمرد چونان شیری زخمی و بسته 
 نشسته بود تنهایی به کناری و شکسته
جرمش بدترین گناهان 
جزایش سخت ترین تاوانها
او که پناه بود مردم را زمانی
 امانش داده بود حال یک عصایی 
 اما نمیدانست که تقصیر او  عاشقی است 
دلباختگی ، دل دادگی ، شیفتگی است
شیدای عشقی ممنوع 
عشق به خاک ، وطن ، میهن
آه ایران من ، ایران‌من 
رضادویده
جمعه بیست نهم اسفند ماه یکهزار و سیصد و نود و نه

 

روزگار

                  بسمه تعالی
                     روزگار
این قلم برایش سخت سنگین است
و انگشتان وی بس لاغر و  نحیف
 ردایی را بر تن کرده  که از آن او نیست
آه
برتن گدا می نهد جامه ی امیری روزگار
به تماشا می نشیند سلطان با لبخندی ناگوار
صد افسوس 
روزگار آنگاه که نخ و سوزن در دست بگیرد 
نشان صاحبان جامه را از یاد می برد.
رضا دویده
پنج شنبه بیست و هشتم اسفند ماه یکهزار و سیصد و نود و نه
.

 

نشان

                     بسمه تعالی
                          نشان
هوای خنک و ابری صبح پاییز
قدم زدن به تنهایی بر سنگفرش خیس دانشگاه
 گنجشکانی  سنگ نخورده که دیگر نمی ترسند از هر عابری
و زق زق اثری نمایان از زخم 
که حدیث میکند ازعشقی دور
یادی که باز خیلی نزدیک می شود
آری هر جراحتی آرام می گیرد
اما نشانی از خود بجای می گذارد 
رضا دویده
سه شنبه بیست وششم اسفند ماه یکهزارو سیصد و نود ونه

 

کهنه گی

                     بسمه تعالی  
                       کهنه گی
فرسوده میکند هرچیز را کهنه گی
حتی 
دستباف گلیم و فرش نفیس کاشانی
 یا
 شراب سرخ و سرکه ناب  شیرازی
اما 
افسانه میشود عشق از کهنه گی
خرده و ریز می گردد بیستون از عاشقی
رضا دویده
بیست ویکم اسفند ماه یکهزار و سیصد و نود و نه

 

درد دانایی

                                 بسمه تعالی

                                 درد دانایی

چه سخت دردی است دانستن و بدتر از این درد نمایش کامل ندانستن آنگاه که به درستی می دانی و‌نباید فاش بسازی که دانایی غافل از اینکه دانایی نوری است که سوسو می زند در تاریکی نادانی پس نادانان نکو می شناسند دانایان را

رضا دویده شنبه شانزدهم اسفند ماه یکهزار و سیصد و نود ونه

رنگ

                         بسمه تعالی 
                             رنگ
از آن روز که نقاش
رنگت را از صورت زندگانیمان پاک کرد
مدتهاست که میگذرد
بسیار رنگها افزود 
و
چه لونها که آز آن پاک کرد
 این است سنت
رسم کار آن صورتگر بی همتا
و نکو دانستم
که بعد از تو 
نقاشی 
خیلی بیشتر از یک رنگ کم دارد
رضا دویده
جمعه پانزدهم اسفند ماه یکهزار و سیصد و‌نود و نه 

 

دیکتاتور

                      بسمه تعالی      
                        دیکتاتور
زمان برای استالین ، آن مستبد مخوف ، چه‌تند و‌ بسیار کند می گذشت 
آنگاه که بر روی زمین آخرین نفسهایش را به تنهایی می شمرد
 بدون دوست و هیچ رفیقی
و او خسته بود از سالها تنهایی 
و بدتر از این بد 
ندانستن علت آن تنهایی 
تنهایی در عین شلوغی
و او مرد
بی آنکه بداند 
دیکتاتور ها بدون ه‍یچ دوستی ، در تنهایی میمیرند .
رضادویده
پنج شنبه چهاردهم اسفند ماه یکهزار و سیصد و نود و نه

 

آزادی

                         بسمه تعالی
                             آزادی
و چه خوش گفت «فوکو» ،آن گرانمایه اندیشمند،
که 
ما اسیریم
پایبند گفتمان
زندانی زمان
برده ی کتاب
 در بند جامعه 
و
من هراسناک و غمگین
از اسیری 
که نهیبی برآمد 
تو آزادی
آنگاه که فهمیدی اسیری
رضا دویده
سه شنبه دوازدهم اسفند ماه یکهزارو سیصد و نود و نه

شیر و زندان

                   بسمه تعالی
                  شیر و زندان
شیر سرش را بر میله ها ی قفس می کوبید
و ما 
خیال کردیم که او دیوانه شیری است 
مجنون و ناجور
اما ندانستیم
که این قفس است که سر به پیشانی سلطان می کوبد
زندان جایگاهی در شان  شیر نیست
هرچند وسیع و فراخ باشد .
رضا دویده
دوشنبه یازدهم اسفند ماه یکهزارو سیصد و نود ونه