بسمه تعالی     
                      پیرمرد و عصا
هوایی سرد و خشک
بهاری به رنگ خزان
مات و مبهم ، ناامید
  پیرمرد چونان شیری زخمی و بسته 
 نشسته بود تنهایی به کناری و شکسته
جرمش بدترین گناهان 
جزایش سخت ترین تاوانها
او که پناه بود مردم را زمانی
 امانش داده بود حال یک عصایی 
 اما نمیدانست که تقصیر او  عاشقی است 
دلباختگی ، دل دادگی ، شیفتگی است
شیدای عشقی ممنوع 
عشق به خاک ، وطن ، میهن
آه ایران من ، ایران‌من 
رضادویده
جمعه بیست نهم اسفند ماه یکهزار و سیصد و نود و نه