امید

بسمه تعالی
                            امید  
اندر مطب پزشک
 در رخسار رنگ پریده بیماران 
امیدها دیدم  
بیم ها نگریستم
امید واری هایشان ،فرق ها داشتند .
بعضی در انتظار درمان درد
برخی رجا ئ اندکی بیشتر زیستن
آه از بی امل شدن 
وای از نامیدی
رضادویده
چهارشنبه بیست ونهم بهمن ماه یکهزار و سیصد و نود و نه

معنای زندگی

                       بسمه تعالی
                      معنای زندگی
وقتی به جاده پشت سرم خوب نگریستم 
و آنگاه که پاهای تاول زده و مجروحم شهادت دادند
نکو دریافتم که چه مقدار راه را در جستجوی معنایت پیموده ام
خسته و تکیده  در کنار برکه ی آب زیر سایه درخت سیب ، لختی چند درنگ کردم. 
نسیمی از میان برگهای درخت من را مفتون خود ساخت . 
 زخم پاهایم که در آب التیام یافت
 معنای تو را فهمیدم ؛ 
زندگی پیوسته راه رفتن است
و
در کنار برکه ی آب و زیر سایه درخت سیب آرامیدن
رضا دویده
یکشنبه بیست و ششم بهمن ماه یکهزار و سیصد و نود و نه

بزرگی

                        بسمه تعالی  
                           بزرگی
بیستون  چه رشک ها می برد به حال  کودک بیمار و رنجور
آنگاه که از  بیم  نیش سوزن ، فریادها می زد
 بزرگی و جلال،‌حق فریاد  از کوه ستانیده اند
حتی آن هنگام که
تیشه فرهاد کوچک و  کوچکترش می نمود
آه از بزرگی
آه
رضا دویده
پنج شنبه بیست و سوم بهمن ماه یکهزارو سیصد و نود و نه

 

خدا

                       بنام حق
                          خدا
نمی دانم سختی همچون سنگ
یا که نرمی  مثال گل برگ
رئوفی و مهربان  نظیر مادر
یا پرصولت و سطوت قرین پدر
جبار  و منتقم به مانند چنگیز
یا
حلیم و صبور جفت و‌جور حاتم
آنکه‌هستی و آنچه نیستی
هرچه دانم
گر ‌ ندانم
واقفم
 تنها تویی که بودی
فرجام تویی که هستی 
باش با من 
ای خدای من
رضا دویده
 یکشنبه نوزدهم بهمن یکهزار و سیصد و نود ونه

 

دیوار

                         بسمه تعالی
                              دیوار 
دیوارهای خانه ام ویرانه تر می شوند هر سال . می گویند بنایش می کنیم از نو ، بهتر از قبل ، اگر که با ما باشی .
و من بودم
تا آنکه سیلی خوردم .
 حال خوب می دانم 
که 
خشت های دیوار قصر شان از کجاست .

 دیوارهای خانه ام را ویرانه تر می کنند ، 
هرسال .
رضا دویده سه شنبه هفتم دی ماه یکهزار و سیصد‌و‌نود ونه

پول

بسمه تعالی پول کودک که بودیم معلم‌ به ما گفت آب ، خاک و آفتاب مطهراتند ، یعنی تطهیر می کنند هر ناپاکی را . اما یادش رفته بود که بگوید پول اطهر مطهرات است. رضا دویده یکشنبه پنجم بهمن ماه یکهزار و سیصد و نود نه

زمان

بسمه تعالی زمان چقدر زود زمان‌می گذرد. زیبایی چهره ات که رد گذشت ایام بر آن هویدا شده است ،باز آرام جانها می برد . بر عمری که گذشت غمگین نخواهم گشت این موی سپید ، بهایش آن است . چقدر زود زمان می گذرد . رضا دویده پنج شنبه دوم بهمن ماه یکهزار و سیصد و نود ونه